بیان دیدگاه

ضمیمه اخباروگزارشات کارگری9اردیبهشت1392به مناسبت اول ما همه روزجهانی کارگر

1mayگرامی باداول ماه مه روزجهانی کارگر

مستحکم باد،همبستگی کارگران جهان

زنده باداتحادعمل تشکل های مستقل کارگری وفعالین کارگری درایران

 – بيانیه سنديكای کارگران شرکت واحد به مناسبت روز جهاني كارگر

– کانون نویسندگان ایران:اول ماه مه، روز جهانی کارگر، گرامی باد!

– قطعنامه پیشنهادی رضا شهابی برای روز جهانی کارگر

بيانیه سنديكای کارگران شرکت واحد به مناسبت روز جهاني كارگر

اول ماه مه، روز جهاني كارگر، كه به پاسداشت ياد و خاطره تابناك كارگراني كه در حمله پليس شيكاگوبه تظاهرات حق طلبانه كارگري حدود يكصدو بيست سال پيش كشته شدند، و از اين روي از سوي اتحاديه ها و سازمان هاي جهاني كارگري آن دوران به عنوان نماد اتحاد و همبستگي جنبش گسترده و دير پاي دادخواهي كارگران جهان پايه گذاري شده است.بر همه ي كارگران وزحمتكشان و همكاران  شريف گرامي باد…..

زنده باد جنبش اول ماه مه، زنده باد جنبش دادخواهي كارگري

اول ماه مه، روز جهاني كارگر، كه به پاسداشت ياد و خاطره تابناك كارگراني كه در حمله پليس شيكاگوبه تظاهرات حق طلبانه كارگري حدود يكصدو بيست سال پيش كشته شدند، و از اين روي از سوي اتحاديه ها و سازمان هاي جهاني كارگري آن دوران به عنوان نماد اتحاد و همبستگي جنبش گسترده و دير پاي دادخواهي كارگران جهان پايه گذاري شده است.بر همه ي كارگران وزحمتكشان و همكاران  شريف گرامي باد.

به مناسبت روز جهاني كارگر سنديكا ها و اتحاديه ها و سازمانهاي كارگري در كشورهاي مختلف تلاش ميكنند توجه وسيع افكار عمومي و رسانه ها را به دادخواهي كارگري افزايش داده و بر خلاف مراسم تبليغاتي حكومتي و دولتي ،بي عدالتي هاي اجتماعي را افشاء و به صورت اعتصاب، راه پيمايي،تجمع اعتراضي،گرد همايي،سرود خواني، اطلاعيه و ديگر روش ها، اعتراضات خود را اعلام و حقوق خود را طلب مي نما يند.و درهمين اين راستا ازعموم كارگران ايران دعوت مي شود سازمانهاي سنديكائي خود را ايجاد و در چنين روزهائي اعتراضات و خواست هاي خود را به مسئولان اعلام نمايند.

با اينكه تاريخ بزرگداشت اول ماه مه در ايران حدود صد سال سابقه دارد، اما متاسفانه به علت سركوب هاي پليسي،امنيتي و كارشكني هاي دولتي و بر خلاف ادعاهاي  گوش خراش مسئولان در حمايت از كارگر و همچنين همگاني نبودن تعطيلي روز جهاني كارگر، تا كنون بزرگداشتي شايسته ي مقام ميليونها كارگرو زحمت كش ايراني در اول ماه مه برگزار نشده است.البته با وجود همه ي اين مشكلات و موانع گوناگون ،سنديكاي كارگران شركت واحد همواره با سخت كوشي و همدلي و اتحاد و پذيرش خطرات به سهم خود اين روز را گرامي داشته است.

سنديكاي كارگران شركت واحد همانند ديگر سنديكا هاي كارگري جهان كه خواسته ها و اعتراضات خود را در چنين روزي اعلام مي كنند،بخشي از مهمترين خواسته هاي خود را بدين شرح اعلام مي نمايد.

1-آزادي فوري و بي قيد شرط آقاي رضا شهابي راننده زحمت كش شركت واحد و عضو هيئت مديره سنديكا از زندان و درمان وي  تا سلامتي كامل وبازگشت بكار و پرداخت همه ي حق و حقوق معوقه ايشان از تاريخ بازداشت.

2-بازگشت بكار فوري رانندگان زحمت كش شركت واحد آقايان حسن سعيدي ،وحيد فريدوني،ناصر محرم زاده،كه به علت پي گيري حقوق همكاران خود در سال گذشته باپرونده سازي و اعمال روش هاي غير قانوني از كار معلق شده و هم اكنون در شرايط سخت اقتصادي بسر ميبرند.

3-رعايت شاَن و منزلت انساني كارگران و پايان بخشيدن به رفتارهاي غير قانوني پليسي امنيتي عليه فعاليت سنديكائي كارگران و آزادي همه ي زندانيان مدافع و فعال حقوق كارگري.

4-تامين امنيت شغلي و جلوگيري از اخراج كارگران به ويژه فعالان حقوق كارگري و لغو قرادادهاي سفيد امضاء و موقت كارگري.

5-تجديد نظر در حداقل دستمزد سال 92 متناسب با گراني كمر شكن و تورم روز افزون ، و تامين معاش خانواده در حد استانداردهاي يك زندگي انساني متناسب با نيازهاي خوراك،پوشاك مسكن، بهداشت  وآموزش وپرورش.

6-جلوگيري از كار كودكان به ويژه در امور خدمات جمع آوري و باز يافت زباله توسط باندهاي خلاف كار و سازمانهاي خدماتي شهرداري كه روزبروز در حال گسترش است.

7-پايان بخشيدن به تمامي بي عدالتي هاي مخالف حقوق انساني و اجراي بي كم و كاست حقوق مردمي كه ازسوي سازمانها و نهادهاي بين الملي و جوامع حقوق بشري به رسميت شناخته شده و رعايت آنها از وظايف حكومتگران مي باشد.

در پايان يادآورمي شود سنديكاي كارگران شركت واحد حق خود مي داند كه در صورت عدم رسيدگي عادلانه به خواست هايش توسط مسئولان داخل كشور،با همكاري سنديكاها و اتحاديه هاي جهاني و به استناد حقوق بين الملي كارگري شكايت هاي خود را در نشست سالانه سازمان جهاني كار مطرح و از طريق ارگان هاي اين سازمان پي گيري و احقاق حق نمايد.

 با آرزوي گسترش عدالت آزادي و صلح جهاني

سنديكاي كارگران شركت واحداتوبوسراني تهران و حومه-اردیبهشت 92

کانون نویسندگان ایران:اول ماه مه، روز جهانی کارگر، گرامی باد!

اول ماه مه یاد آور روزی است که در آن کارگران شیکاگو در آمریکا جان خود را فدا کردند تا بعد‌ها در سراسر جهان به جای شانزده، چهارده، یا ده ساعت کار روزانه، ۸ ساعت کار کنند. زمان ظرفی است که توانایی‌های انسان در قالب آن شکوفا می‌شود و کارگران شیکاگو بدین سان می‌خواستند اوقات فراغت داشته باشند تا بتوانند استعداد‌ها و ظرفیت‌های انسانی و فرهنگی خود را نیز رشد دهند.

در جهان امروز و به ویژه در جامعهٔ کنونی ایران، این مسئله بیش از هر زمان دیگر موضوعیت دارد. کارگران ایران- اعم از یدی و فکری- چنان در بند ابتدایی‌ترین نیازهای اقتصادی گرفتار آمده‌اند که حتا اگر کار شبانه را هم به کار روزانه بیفزایند باز هم از پس نیازهای روزمره‌شان بر نمی‌آیند. آنان به هر زبان به ما می‌گویند اینک بیش از هر زمان دیگر به فراغت نیاز دارند تا بتوانند روزنامه بخوانند، کتاب بخوانند، فیلم ببینند، موسیقی گوش دهند، مسافرت بروند، تفریح کنند، اوقات بیشتری را با اعضای خود بگذرانند و سرانجام از چنان فرصتی برخوردار شوندکه بتوانند فارغ از سرکوب‌های معمول، تشکل‌های مستقل خود را برپا دارند وبا تکیه بر آن‌ها برای خواست‌های انسانیشان مبارزه کنند.

در چنین شرایط طاقت فرسا و اسارت باری، مناسبت اول ماه مه امسال را مغتنم می‌شماریم و ضمن گرامی داشت این روز، همصدا با کارگران سراسر جهان اعلام می‌کنیم که ما به اوقات فراغت نیاز داریم.

کانون نویسندگان ایران

۹ اردیبهشت ۱۳۹۲

اطلاعیه ی شماره 50 – قطعنامه پیشنهادی رضا شهابی برای روز جهانی کارگر

قطعنامه روز جهانی کارگر (1 مه) – زندان اوین

اول ماه مه، روز همبستگی جهانی کارگران علیه نظام سرمایه داری را به همه کارگران جهان تبریک عرض می کنم و یاد و نام کسانی را که در راه مبارزه ی طبقه ی کارگر با سرمایه دار جان شان را از دست داده اند گرامی می دارم.

رسم و سنت اول ماه مه، حضور گسترده کارگران در خیابان و اعلام کیفرخواست طبقه کارگر علیه سرمایه دار در ملاء عام است. ستون و پایه این سنت را کارگران شیکاگو، در اعتصابات خونین ماه مه 1886 که خواست 8 ساعت کار در روز را به سرمایه داران قبولاندند، گذاشتند. به همین خاطر کارگران سرتاسر جهان به پاس گرامی داشت سنت مبارزات و مقاومت کارگری، همه ساله به خیابان می آیند و مراسم خود را برگزار می کنند. اما کارگران ایران از برگزاری چنین تجمعاتی محرومند، آن هم به این دلیل که راهپیمایی یا برگزاری جشن اول ماه مه نیاز به مجوز دولت دارد و تجربه نشان داده است که دولت سرمایه دار چنین مجوزی به کارگران نمی دهد.

متاسفانه در کشور ما، کارگران برای آمدن به خیابان و طرح مطالبات خود در ملاء عام باید هزینه های سنگینی بپردازند همان گونه که در سال 88 در پارک لاله و همه ساله در سنندج و سقز، کارگران تعقیب و دستگیر و محکوم به حبس و جریمه و شلاق شدند.

اکنون ما محکوم شده ایم این روز بزرگ را برگزار نکنیم ولی ما کارگران باید تلاش کنیم مثل خیلی کشورهای دیگر، مراسم اول ماه مه را در سطح گسترده تر در خیابان ها برگزار کنیم. این کار تنها با اتحاد عمل و همبستگی عمومی کاگران در تمام حوزه های کاری به دست می آید؛ پس کارگران برای رسیدن به یک زندگی شرافتمندانه و انسانی و برگزاری روز جهانی کارگر متحد شوید.

دوستان و هم طبقه ای های عزیز!

می خواهم به مسایل و مشکلات کارگران ایران که هر روز با آنها دست و پنجه نرم می کنند اشاره کنم. واقعیت این است که کارگران در ایران به مثابه لشگر عظیم محکومین، متشتت و پراکنده، بی تشکل و بی افق، شاهد و نظاره گر تهاجم و غارت بی امان سرمایه داری به سفره خالی خویش هستند، نظاره گر تعطیلی کارخانجات، اخراج های دسته جمعی، قراردادهای موقت و سفید امضاء، استقرار بیش از پیش شرکت های پیمانکاری، خصوصی سازی از هر نوعی و دستمزد ماهانه 489 هزار تومان آن هم در صورتی که با تاخیر پرداخت نشود، هستند. یک خانواده 4 نفرۀ کارگری بی مَسکن، با این مبلغ و با این گرانی سرسام آور و تورم افسار گسیخته، فقط می تواند حداکثر 10 روز دوام بیاورد. این در حالی است که خط فقر نسبی در کشور، یک میلیون و سیصد و پانزده هزار تومان توسط کارشناسان دولتی اعلام شده است. به این ترتیب نظاره گر فروپاشی کانون گرم خانواده بودن، محرومیت از تحصیل فرزندان، کار کودکان و دست فروشی خانوادگی، اعتیاد، فحشاء و تن فروشی زنان و دختران را باید به اینها افزود.

این زندگی نکبت بار با چهرۀ غم بار کودکان کارگر، تداوم خویش را هر روز و هر روز با سماجت و گستاخی هر
چه افزون تری به رخ کارگران می کشد. امروز کارگران از هم می پرسند که آیا نقطۀ پایانی به این زندگی نکبت بار خواهد بود؟ امروز دیگر رویای کارگران، آرزوی نه یک زندگی مرفه و مدرن به سبک آقازاده ها، بلکه امنیت شغلی است. کارگر نمی خواهد اخراج شود، می خواهد یک شیفت کار کند، می خواهد دستمزدش تا آخر برج کفاف زندگی اش را بدهد، می خواهد شرمندۀ فرزندانش نشود، می خواهد با یک شیفت کاری هزینه درمان و خوراک و پوشاک و تفریح و تحصیل فرزندانش را تامین کند، می خواهد در حد امکان شب عید را در کنار خانواده بدون شرمندگی و بدون ترس از طلبکار سر کند. کارگری که سه شیفت در شبانه روز کار می کند، بچه هایش با پارک و سینما، تفریحات کودکانه، هدایای رنگارنگ و سفر سال نو بیگانه می شوند، مطالعه ی روزنامه و کتاب در زندگی اش جایی ندارد. کارگران در ایران اعتصاب می کنند، جاده می بندند، خودسوزی و خودکشی می کنند که حقوق و مزایای ماه ها به تعویق افتاده ی خود را به چنگ آورند تا شرمنده ی خانواده نشوند. اما متاسفانه امروزه مصایب و مشکلات، به واقعیت زندگی روزمرۀ کارگران تحمیل شده است.

نظام سرمایه داری در ایران به غیر از مسائل و مشکلات معیشتی و بیکاری، کارگران را با معضل بزرگی به نام زندگی قسطی مواجه کرده، کارگران از مسکن مهر گرفته تا اتومبیل لیزینگی و لوازم خانگی قسطی و خوراک و پوشاک و هزینه ی تحصیل قسطی و غیره دست به گریبان گشتند، ولی با این وجود کارگر از ترس سر و صدای طلبکار و توقیف مسکن و ماشین و غیره توسط عوامل نظام سرمایه داری مجبور است تحت هر شرایطی کار کند و به نوعی ذلت را بپذیرد، اما هم طبقه های زحمتکش و شریف تنها ره رهایی از این ذلت و استثمار، اتحاد و همبستگی و متشکل شدن کارگران در همه حوزه های کارگری است.

ما کارگران خواستار:

1-افزایش دستمزدها بر اساس ماده 41 قانون کار.

2-تشکیل تشکل های مستقل و مورد نظر کارگران و به رسمیت شناختن این تشکل ها توسط دولت.

3-حق اعتصاب و اعتراض و تجمع و راهپیمایی.

4-تضمین امنیت شغلی همه ی کارگران به ویژه لغو هر گونه قرارداد موقت و سفید امضاء و حذف واسطه های پیمانکاری.

5-متوقف کردن اخراج ها و بیکارسازی های گسترده.

6-لغو سه جانبه گرایی که همیشه در نهایت به نفع سرمایه داران بوده است.

7-ایجاد کار برای هر کارگر آماده به کار و بیمه بیکاری برای کلیه کارگران بیکار.

8-تساوی حقوق زن و مرد و رفع هر گونه ستم به زنان به ویژه ستم مضاعف کارفرمایان بر زنان کارگر.

9-پایان دادن به دستگیری کارگران و آزادی بی قید و شرط تمام کارگران زندانی و بازگشت به کار همۀ آنها یا پرداخت 50 درصد حقوق طبق ماده 17 قانون کار و پرداخت حق بیمه به همسر و فرزندان تا زمان رفع محکومیت.

10-لغو کار کودکان و ایجاد شرایط مادی و روحی مناسب برای رشد کودکان آسیب دیده و بی سرپرست.

11-گنجاندن روز کارگر در تقویم کشوری به عنوان روز تعطیل رسمی.

12-توقف خشونت ها و تبعیض دولتی و غیر دولتی علیۀ کارگران مهاجر به ویژه کارگران افغان و برخورداری کامل آنها از حقوق شهروندی و کارگری.

13-لغو احکام ناعادلانه قضایی شامل اعدام، شلاق، جریمه، حبس، تبعید و غیره علیه فعالین کارگری، سیاسی و اجتماعی.

14-لغو مجازات مرگ.

هستیم.

در نهایت به شورای امنیت سازمان ملل و بویژه قدرتهای غربی و آمریکا اعلام می کنیم که ما کارگران ضمن محکوم کردن سیاستهای جنگ طلبانه و ماجراجویانۀ جناحهایی از دولت ایران، خواستار لغو تحریم های اقتصادی که مستقیماً خانواده های طبقه کارگر و مردم زحمتکش را نشانه گرفته هستیم و هر گونه طرح و بحث و لفاظی دوبارۀ حملۀ نظامی و حتی اندیشیدن به این بلای خانمانسوز را شدیداً محکوم می کنیم و با تمام توان و امکانات خود در برابر هر گونه تجاوز احتمالی به کشور و جامعه ایران ایستادگی می کنیم.

زنده باد کارگر

زنده باد اتحاد کارگران

زنده باد آزادی و برابری

پاینده باد جنبش کارگری

رضا شهابی زکریا کارگر و راننده ی دربند- عضو هیأت مدیره و خزانه دار سندیکای کارگران شرکت واحد

زندان اوین اندرزگاه 3 سالن 1 اتاق 3

ساعت 30/22 مورخه 8/2/1392

کمیته ی دفاع از رضا شهابی- 9 اردیبهشت ماه 1392

شماره تلفن سخنگوی کمیته دفاع از رضا شهابی، آقای محمود صالحی: ٠٩٣۵٧٣۵٣۴١٢

نهم اردیبهشت ماه1392

akhbarkargari2468@gmail.com

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: