بیان دیدگاه

شورای برگزاری 1می: حماسه حقیقی را کارگران با مبارزه متحدشان به شما خواهند آموخت

ک21brokz1ارگران، مردم عدالت خواه و آزادی طلب

بار دیگر در آستانه‌ي روز جهاني كارگر (اول ماه مه 11 ارديبهشت سال 92)، روز همبستگي بين‌المللي طبقه‌ي كارگر قرار گرفته ايم. در سطح ايران و جهان اعتراضات کارگری در مقابل بی حقوقی هایی که نظام های سرمایه داری به کارگران تحمیل میکنند، هر چه بيشتر و بيشتر شده است. تجربه ي مبارزاتي طبقه ي كارگر در طول تاريخ به ما آموخته است که با آگاهي و تحليل درست از وضعيت موجود بايد بتوانيم جبهه ي خود عليه  سرمايه داري را تقويت كنيم، تا هم در كسب مطالبات معيشتي خود پيروز تر باشيم و هم بتوانيم يك قدم در راه سازمانيابي طبقاتي جلو تر رفته  و آمادگي بيشتري براي درهم كوبيدن اساس مناسبات سرمايه داري كسب كنيم و بتوانيم جهاني عاري از استثمار انسان بر انسان بنا كنيم.

در اثر عمیق تر شدن بحران اقتصادی، به دلیل تحریم ها، در نتیجه ی سقوط ارزش پول رسمی کشور و به دلیل اینکه سرمایه داری میخواهد بار این بحران ها را هر چه بیشتر بر دوش کارگران بیاندازد، اخراج و بیکار سازی کارگران به شکلی وسیع تر از قبل در حال اجراست. کارگران باید با اتحاد و هشیاری در مقابل اقدامات سرمایه داران برای اخراج خود و همکارانشان بایستند. کارگرانی که به هر بهانه ای از کار اخراج شده اند لازم است گروه ها، محافل، اجتماعات و اقدامات متحدانه ای را سازمان بدهند و به جای اعتراضات فردی، دست به اعتراضات و تجمعات هماهنگ و متحد بزنند. محافل، هسته ها و تشکل های کارگران بیکار باید در دل همین اعتراضات شکل بگیرد. حمایت مالی این کارگران از هم در قالب راه اندازی صندوق های کمک مالی در شرایط حاضر، اهمیت زیادی دارد.

از سویی، علاوه بر تحمیل حداقل دستمزد چند برابر زیر خط فقر به کارگران و گرانی سرسام آور اقلام مصرفی، سال 92، سال » حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی» نامیده شده است. واقعیت اما این است که این شعارهای رنگارنگ نه تنها هیچ دردی را از مردم فرودست جامعه دوا نمی کند، بلکه همگي تنها يك هدف را دنبال ميكنند: آنان میخواهند از اين طرق كارگران را تشويق به پذيرش رنج هاي بيشتري كنند و با كشيدن تازيانه ي استثمار و تنگدستي بيشتر بر گرده كارگران و با فريب هاي جديد، سود و منافع خود را تضمين كنند و نیز بتوانند از بحران های به وجود آمده در سيستم اقتصادي و سياسي خود که نتیجه ای از بحران های خود نظام سرمایه داری است فرار کنند. ما کارگران اما فرياد برمیآوريم  كه: « حماسه حقیقی را کارگران با مبارزه متحدشان به شما خواهند آموخت».

مساله مهم تر از اين شعارها براي ما كارگران اين است كه با ادامه ي سياست‌هاي ضد كارگري و در لابلاي  اينهمه سر و صدا و تبليغات و اقدامات براي ادامه ي سود آوري خودشان، پيشاپيش براي ما كارگران تعيين تكليف هم كرده اند. براي ما بيهوده است كه در ميان گفته ها و شعارها و اقدامات آنها دنبال منافع خودمان باشيم. سرمايه داري در ايران كمترين مقدار ممكن را براي حداقل دستمزد سال 92، ( 487 هزار تومان در ماه ) به ما تحميل كرده است. عددي كه چند برابر زير خط فقري است كه خودشان اعلام ميكنند. عددي كه براي افزايشش به دروغ، تورم را پایین تر از مقدار واقعی اش اعلام ميكنند. این در حالی است که تورم واقعی را باید در فروشگاه های عرضه مایحتاج زندگی پیدا کرد و تناسب مزد تعیین شده را با قیمت های سرسام آور اجناس مقایسه کرد!

عدم امنيت شغلي و اخراج و بیکارسازی روزافزون كارگران، تعیین حداقل دستمزد چند برابر زیر خط فقر، حذف يارانه ها( براي هم سو شدن هر چه بيشتر با سيستم جهاني سرمايه داري و نهاد ها و موسسات مالي جهاني سرمايه داري و براي افزايش سود هر چه بيشتر براي سرمايه داران)، كه به اعتراف مقامات رسمي باعث ايجاد طوفان تورمي و افزايش قيمت‌ها شده، هجوم بي حد و حصر شركت هاي پيمانكاري و قراردادهاي موقت، كارهاي بدون قرارداد، سركوب اعتراضات و اعتصابات كارگري، سركوب تشكل هاي مستقل و فعالين كارگري و زندان و اخراج و تهديد و تحت فشار قرار دادن آنها، تلاش براي تغيير هرچه بيشتر قانون كار به نفع سرمايه‌داري، عدم برخورداري از بيمه، ناكاريي بيمه هاي موجود براي پوشش دادن به حداقل نيازهاي اقتصادی،رفاهي و بهداشتي، نبود كمترين استانداردهاي ايمني و بهداشت در محيط‌ هاي كار، تبعيض آشكار و بي حقوقي به كارگران زن، حقوق های معوقه، فشار و بهره كشي از كارگران مهاجر ، عدم برخورداري از هر گونه آزادي بيان، همچنین، سانسور، سركوب فعالين و جنبش هاي اجتماعي، به زندان افكندن فعالين اجتماعي و سياسي، عدم آزادي احزاب و انجمن هاي مستقل و… همه و همه واقعيت هاي موجودي است كه چهره ي واقعي نظام سرمايه داري را به نمايش ميگذارد.

دليل اعتراض بر حق و روز به روز افزاينده ي كارگران نيز ريشه در همين مناسبات استثمارگرانه ي سرمايه داري و هجوم هر چه بيشترش به منافع طبقه ي كارگر دارد.

براي طبقه  كارگر در ايران، مساله بر سر راست و درست بودن يا نادرست بودن و يا اهميت اين يا آن شعار و يا ادعاهايي كه تحت عنوان دفاع از كارگران مي شود نيست. با توجه به وضعيت نابسامان و اوضاع وخيم كارگران، براي آنها مساله بر سر هستي و نيستي و زندگي شان است.

كارگران آگاه به خوبي ميدانند كه نباید فریب تبلیغات فریبنده و دروغ تبلیغات چی های سرمایه داری را خورده بلکه بايد روز به روز با قدرت و اتحاد و آگاهي بيشتري در مقابل اين وضعيت مبارزه كنند و در سطوح مختلف از سازمان يابي طبقاتي، اعم از تشكل هاي مستقل و خودساخته و طبقاتي و نيز سازمان ها و نهاد هاي مبارز كارگري دست به مبارزه اي سازمان يافته و متشكل بزنند. کارگران پیشرو میدانند که به موازات مبارزات علنی باید در سطوح غیر علنی نیز مبارزه در جریان باشد. باید تاکید کرد که مبارزه کارگری در هر کدام از سطوح علنی و غیر علنی و یا تلفیق آنها هر کدام در جای خود ضروری است. در مجموع، نتیجه ی به کار بستن این سطوح از مبارزه باید این باشد که توده های هر چه بیشتر کارگران به صحنه مبارزه علنی وارد شده و با تقویت سازمانیابی و تشکل یابی خود در مقابل سرمایه داری مبارزه کنند.

ما كارگران بايد در نظر داشته باشيم كه علاوه بر اعتراض بايد براي كسب هر درجه بيشتر از بهبود در شرايط معيشتي و اقتصادي و براي كسب هر درجه  بيشتر براي آزادي هاي اجتماعي و سياسي، مبارزات مان بايد هر چه بيشتر با تقويت سازماندهي و تشكل يابي همراه باشد. مبارزات بدون سازماندهي ميتواند باعث فشار اقتصادي- سياسي- اجتماعي  شود و در نهايت منجر به كنار گذاشتن اين جناح سرمايه داري و سر كار آمدن جناحي ديگر شود. مبارزه بدون برنامه و هدف و مبارزه اي كه هدفش از بين بردن اساس اين مناسبات نباشد ميتواند در نهايت منجر به كنار رفتن يك دسته از حاكمان و بر سر كار آمدن يك شكل جديد از حاكميت سرمايه داري باشد. مثلا سرمايه داري در سطح جهان تلاش ميكند طبقه‌ي كارگر ايران مبارزاتش با سازماندهي همراه نباشد تا بتواند از خواسته هاي بر حق كارگران را به مسيري بكشاند كه منافع خودش در خطر نيافتد. اگر پيش آمد جناح اصلاح طلب را جايگزين اصولگرا كند ولي كل نظام سرمايه داري به خطر نيافتد. اگر تاريخ مصرف كل سيستم موجود، گذشته است، سرمايه داري سعي ميكند با تحریک احساسات و عواطف وطن پرستانه و ناسيوناليستي بگويد «مشكلات تماما مربوط به سيستم مذهبي بود، اكنون به بعد اين سيستم ملي و ناسيوناليستي تماما در خدمت مردم قرار خواهد گرفت». ما كارگران ميدانيم كه آنها تنها براي منافع خودشان است كه دست به دامان اين جايگزين ها ميشوند. به همين دليل است كه پادشاهان چند هزار سال پيش را از گور بيرون ميكشند و رنگ و لعابي ميدهند تا با باور باورهاي مذهبي جابجا و جايگزين كنند و به خورد مردم دهند. آنها ميخواهند كارگران پي به اين نكته نبرند كه راه نجاتشان در هيچ كدام از دو سيستم مذهبي و يا ناسيوناليستي نيست.

طبقه ي كارگر بايد بيش از هر چيزي منافع طبقاتي خودش را دنبال كند و فارغ از رنگ و لعاب و اختلافات جناح ها و يا دولت هاي سرمايه داري و فارغ از قومیت و جنسیت و مذهب کارگران، با افزايش توان طبقاتي خود و با ايجاد و يا تقويت تشكل هاي مستقل از دولتها و كارفرماها و با تقويت و راديكاليزه كردن و يا ايجاد سازمان‌ها، احزاب و نهادهاي كارگري و سياسي و طبقاتي خود، به سوي كسب هرچه بيشتر منافع و مطالبات خود قدم بردارد تا در اتحادي جهاني با طبقه ي كارگر در سطح بين المللي بتواند بر عليه نظام هاي سرمايه داري قيام كرده و نظامي انساني  و برابر را بنيان نهد.

كارگران ايران ميدانند كه راه حل معضلات شان، در توهم و انتظار از سرمايه داري براي گرفتن حق و حقوق نخواهد بود؛ برای این منظور آنان چاره ای جز تقويت سازمان يابي طبقاتي ندارند. همچنين با درك هرچه بيشتر اين موضوع كه همانطور كه نظام سرمايه داري اكنون به صورت جهاني و يكپارچه عمل ميكند، طبقه ي كارگر در هر كشوري نيز بايد با افزايش همبستگي و اتحاد با ساير كارگران در كشور هاي ديگر به مطالبات خود دست بيايد و در نهايت به اتحادي جهاني كل نظام سرمايه داري را در هم بريزد، بنابراين كارگران ايران اين سال و هر روز و ماه  هر سال ديگر را بايد براي خود سالي در راستاي تقويت همبستگي جهاني با طبقه ي كارگر در سطح جهان بداند و در اين راستا مبارزه كند.

………………………..

مهم‌ترين خواسته‌ها و مواضع كارگران ايران در سال 92

1-اخراج و بیکارسازی کارگران که به دلیل انداختن بار بحران سرمایه داری بر دوش کارگران است، بیش از پیش در حال اجراست. لازم است کارگران بر علیه اخراج همکاران خود دست به اعتراض بزنند. کارگران اخراجی نیز لازم است تا اعتراضات و تجمعات خود را به صورت  هر چه جمعی‌ تر و متحدانه به پیش ببرند.اعتراضات آتی کارگران بیکار نباید به صورت شورشهای بی هدف و کور خاتمه یابد. بلکه باید با اقدامات هدفمند و جمعی و برنامه ریزی شده و با اتحاد و سازمانیابی هر چه بیشتر، اعتراضات را هشیارانه به سوی تقویت سازمانیابی و اعمال فشار جمعی علیه سرمایه داری به پیش برد.

2- تعيين حداقل دستمزد كارگران با ارقامي بسيار پايين تر از خط فقر و با افزايشي بسیار كمتر از نرخ واقعي تورم، چيزي جز فلاكت و بدبختي بيشتر براي كارگران، تشديد استثمار آنان و تضمين سود‌هاي سرمايه‌داران در پي نخواهد داشت. ما خواهان اين هستيم كه كارگران با اعتراضات و اقدامات سازمانيافته و از طريق اعلام نمايندگان واقعي و تشكل‌هاي مستقل كارگري در راستاي افزايش هر چه بيشتر دستمزد خود مبارزه كنند.

3-حذف يارانه‌ها، تاخت و تاز و استثمار مضاعف توسط شركت‌هاي پيمانكاري و كارهاي با قرارداد موقت، كارهاي بدون قرارداد ، تغييرات در قانون كار براي تضمين منافع بيشتر سرمايه‌داران و استثمار بيشتر كارگران ، عدم برخورداري تمام كارگران از بيمه‌ و ناكار بودن موارد پوششي بيمه در زمينه‌هاي بيمه بيكاري، درمان و غيره، همه و همه از نشانه‌هاي بي‌حقوقي مفرطي است كه بر كارگران ايران مي‌رود. ما ضمن محكوم نمودن ادامه اين موارد، خواهان اعتراضات سازمان‌يافته  كارگران براي از بين بردن اين موارد هستيم.

4- ما ضمن حمايت از منافع كارگران مهاجر در ايران و حمايت و تحسين مبارزات ضد سرمايه داري در کشورهای مختلف جهان، تاكيد مي‌كنيم كه طبقه ي كارگر بايد در خلال اعتراضات خود به افزايش درجه ي سازمانيابي و تشكل‌يابي راديكال خود و ايجاد و يا تقويت سازمان ها و احزاب كارگري خود بپردازد تا هرچه بيشتر مهر طبقاتي خود را بر مبارزات و اعتراضات جاری بکوبد.

5- ما يگانه راه بهبود وضعيت معيشتي- اقتصادي كارگران و كسب هر درجه بيشتر از آزادي‌هاي سياسي و اجتماعي را در تقويت آگاهي طبقاتي و افزايش توان سازمانيابي و تشكل يابي  كارگران ميدانيم. ايجاد تشكل‌هاي مستقل از دولت و كارفرماها و خودساخته و طبقاتي كارگري حق مسلم ماست و ما براي ايجاد آن از دولت اجازه نمي‌خواهيم بلكه دولت تنها وظيفه ي ثبت تشكل‌هاي مستقل ما را بر عهده دارد.

6- اعتراض و اعتصاب، حق تشكل، تحزب، آزادي بيان و قلم و مطبوعات، آزادي فعاليت‌هاي اجتماعي و سياسي، حق مسلم ماست. ما تداوم اجراي حكم اعدام، تعقيب قضايي، اخراج، تهديد و زنداني كردن فعالين اجتماعي را محكوم كرده و خواستار آزادي بي قيد و شرط فعالين كارگري از جمله رضا شهابي، رسول بداقي، بهنام ابراهيم زاده، عبدالرضا قنبری، پدرام نصرالهی، شاهرخ زماني، محمد جراحي و ديگر كارگران و فعالين كارگري دربند هستيم.

7- ما بر لزوم اتحاد و همبستگي بخش‌هاي مختلف طبقه ي كارگر اعم از كارگران بخش صنعت، خدمات، معدن، كشاورزي، حمل و نقل، معلمان، پرستاران و ساير بخش‌هاي طبقه ي كارگر تاكيد ميكنيم. همچنين ما ضمن حمايت از مطالبات بازنشستگان، خواهان اداره‌ي سازمان تامين اجتماعي  به دست نمايندگان منتخب كارگري و نمايندگان تشكل‌هاي مستقل كارگري هستيم.

8- كار كودكان فارغ از مليت، قوميت، ن‍ژاد و مذهب بايد ممنوع شمرده شده و آموزش رايگان براي همه‌ي كودكان بايد اجباري شمرده شود. همچنين تبعيض‌هاي آشكاري كه در مورد زنان از جمله  در زمينه‌هاي اقتصادي- اجتماعي ميرود، و از جمله نابرابري هايي كه در مورد زنان كارگر در محيط‌هاي كار و در قوانين كار وجود دارد محكوم است. ما ضمن حمايت از فعالين جنبش لغو كار كودك ، فعالين جنبش زنان و ديگر جنبش‌هاي اجتماعي از جمله جنبش دانشجويي، خود را متحد آنان مي‌دانيم.

9- روز جهاني كارگر، اول ماه مه، بايد تعطيل رسمي شمرده شود و هرگونه ممنوعيت برگزاري مراسم در اين روز ملغي گردد.

10- ما ضمن اينكه خود را بخشي از جنبش جهاني طبقه‌ي كارگر و داراي منافع مشترك با آنان و كل طبقه ي كارگر را در تضاد و نزاع با طبقه‌ي جهاني سرمايه‌داري ميدانيم، هرگونه تهديد و تحريم اقتصادي و جنگ افروزي توسط دولت‌هاي سرمايه داري را محكوم ميكنيم. جنگ و تحريم اقتصادي به جز استثمار و فلاكت براي كارگران و بهانه براي سركوب و سودآوري بيشتر براي سرمايه‌داري داخلي و جهاني نتيجه‌ي ديگري نخواهد داشت. كارگران در اين جنگ‌ها طرف هيچ كدام از دولت‌هاي سرمايه‌داري داخلي و يا جهاني نخواهند بود.

در پایان شوري برگزاري مراسم روز جهاني كارگر، اول ماه مه سال 2013 ، مطابق با 11 ارديبهشت سال 92 از كليه كارگران و فعالان كارگري، تشكل هاي مستقل جنبش كارگري و كليه جمع ها، محافل و جريانات كارگري مي‌خواهد كه با  اتحاد و همبستگي هر چه بيشتر براي برگزاري هر چه باشكوه تر مراسم هاي اين روز، بكوشند.

ما خواهان اين هستيم كه در اين روز ضمن حمايت از خواست هاي كارگران ايران و ساير اعتراضات كارگري در سراسر جهان، بيش از پيش بر لزوم سازمان يابي و همبستگي داخلي و جهاني كارگري تاكيد و تكيه كنيم.

اين شورا از عموم كارگران ميخواهد كه در روز جهاني كارگر در هر جا كه در توان آنهاست، چه در محيط هاي كار، چه در محيط هاي محل زندگي، چه در خيابان ها، به اشكال مختلف و ممكن، ضمن برپايي جشن روز جهاني كارگر، با اعتراض به وضعيتي كه مناسبات سرمايه داري براي طبقه ي كارگر ايجاد كرده است خواهان حذف اين مناسبات شوند.

كارگران ميتوانند به طرق مختلف، مثلا تجمع در محيط هاي كار، دست از كار كشيدن حتي به مدت چند دقيقه، تجمع و راهپيمايي در خيابان ها و هر شكل ديگري كه خود بنا بر ملاحظات و شرايط خود صلاح ميدانند در اين روز كه روز همه ي كارگران جهان است، براي بيان خواست هاي خود و تاكيد بر ضرورت ايجاد تشكل هاي مستقل كارگري، مشاركت هر چه بيشتري داشته باشند.

زنده باد همبستگی جهانی طبقه کارگر

پیش به سوی تقویت سازمانیابی و تشکل یابی کارگری

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: